Στον απόηχο του Φεστιβάλ Βοβούσας

vovousa

Φέτος στη Βοβούσα δεν πήγαμε μόνοι. Ήρθαν παρέα φίλοι μας αγαπημένοι και νιώσαμε μεγάλη ευτυχία που μοιραστήκαμε μαζί τους αυτή την εμπειρία. Είμαι σίγουρη ότι θα καθιερωθεί ως καλοκαιρινή ανάσα δροσιάς και ζωής και κάθε χρόνο θα συναντιόμαστε εκεί όλοι μαζί, για να ανακαλύψουμε για άλλη μια χρονιά όσα κρύβει το βουνό, οι τέχνες και οι ανοιχτές καρδιές των ανθρώπων.

Τους ζήτησα να μοιραστούν κάποιες εντυπώσεις μαζί μας, και να τι βίωσαν κάποιοι από αυτούς!

 

∼∼∼∼∼∼∼

Γράφει η Κική Καλούδη | amamelis

Περάσαμε ένα υπέροχο τριήμερο στη Βάγια Κάλντα, κοιμηθήκαμε στη φύση, κάναμε βουτιές στο ποτάμι, περπατήσαμε στο βουνό, αγναντέψαμε το νυκτερινό ουρανό, που ήταν σκέτη μαγεία! Το καταφύγιο μας έκανε να νιώσουμε ευπρόσδεκτοι με καλό φαγητό και εξυπηρέτηση. Από το φεστιβάλ της Βοβούσας προλάβαμε την πρώτη του μέρα και το επισκευτήκαμε βραδάκι, όπου περπατήσαμε στα σοκάκια και στο γεφύρι του χωριού και ακούσαμε μουσική στη πανέμορφη αυλή ενός σπιτιού. Τι να πω, πήρα τόση ενέργεια από τον τόπο αυτό, και το κατάλαβα τώρα που γύρισα πίσω με περισσότερη όρεξη για βουτιά στη καθημερινότητα!
∼∼∼∼∼∼∼

Γράφει η Χριστίνα Δουκουζγιάννη, Blogger/YouTuber | Imaginehearts

«Ποιο είναι το ωραιότερο ορεινό χωριό της Ελλάδας;». Αν με ρωτούσες, η Βοβούσα θα ήταν από τα πρώτα ονόματα που θα μου ερχόταν στο μυαλό, ή μάλλον στην καρδιά. Το επιβλητικό φυσικό τοπίο της Βάλια Κάλντα, η ορμή του ποταμού Αώου, η τοξοτή γέφυρα στην πλατεία του χωριού, η απλότητα και ομορφιά των φιλόξενων ανθρώπων δίνουν σ’αυτό το χωριό μια ξεχωριστή θέση.

Φέτος στο φεστιβάλ ζήσαμε ίσως τις ομορφότερες μέρες του καλοκαιριού. Μέσα στο κατακαλόκαιρο να καίγεται παντού ο τόπος και η Βοβούσα να σου δίνει δροσερό αεράκι και ηρεμία, βουτιές στον Αώο και φυσικό υδρομασάζ στους καταρράκες. Όσο για τις μουσικές του φεστιβάλ με εντυπωσίασε η θερεμινίστρια May Roosevelt και το θέρεμιν, ένα μουσικό όργανο που παίζεται χωρίς να το αγγίζει ο ερμηνευτής. Χρειάστηκε να ανέβω στα 1.000 μέτρα υψόμετρο για να το ανακαλύψω!
Ωραίο είναι εκείνο το χωριό που σου έχει προσφέρει τις ομορφότερες αναμνήσεις, και η Βοβούσα μας τις πρόσφερε με το παραπάνω, αναμνήσεις και εικόνες που θα κρατήσουν για όλο το χειμώνα. Σ’ευχαριστώ Βοβούσα, ραντεβού στο επόμενο Φεστιβάλ.

∼∼∼∼∼∼∼

 

Γράφει η Βερόνικα Παλαιοκρασά | rountesfountes

Για μένα ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκα τη Βoβούσα καλοκαίρι και γνώρισα το φεστιβάλ του χωριού. Με ξεσήκωσε η Ιωάννα, την οποία με χαρά ακολουθώ μιας και οι περιγραφές της με ξεσηκώνουν! Απόλαυσα κάθε τι, καθώς ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εμένα, από την προετοιμασία όπου μαζευτήκαμε παρεούλα και σχεδιάσαμε τι θα φέρει ο καθένας από εμάς μέχρι το στήσιμο της σκηνής αφού για πρώτη φορά έστησα σκηνή. Με την βοήθεια φίλων έμαθα τους κόμπους και τα δεσίματα και έφτασε το πρώτο βράδυ διανυκτέρευσης. Αίσθηση μοναδική να χώνεσαι στον υπνόσακο, να ακούς το ποτάμι να σε νανουρίζει και έχοντας στο πλάι τον γιο μου ο οποίος μου έλεγε: “μαμά είναι η πιο ευτυχισμένη νύχτα της ζωής μου!”
Το πρωί με περίμενε μια έκπληξη καθώς ο Παναγιώτης είχε ήδη ξυπνήσει και από την χαρά του να χρησιμοποιήσει το γκαζάκι για πρώτη φορά, είχε βράσει αυγά και είχε ετοιμάσει πρωινό στρωμένο στην κουβερτουλα μας έξω από την σκηνή. Η χαρά του, σχηματισμένη όλη μέρα στο πρόσωπο του. Επόμενη δραστηριότητα μπάνιο στο ποτάμι, τόσο μαγικό σκηνικό που έπρεπε να “τσιμπηθώ” για να σιγουρευτώ ότι είναι αληθινό. Πεζοπορία στο δάσος με ανθρώπους που μόλις είχα γνωρίσει αλλά για κάποιο λόγο ένιωθα μια γλυκειά οικειότητα, σαν να ξαναείχαμε περπατήσει μαζί.
Το βραδάκι με κολλάν και φούτερ, είναι απολαυστική αυτή η δροσιά μέσα στο καλοκαίρι, πήγαμε στο χωριό όπου αφού ψάξαμε να δούμε πυγολαμπίδες, πήγαμε σε ένα καταπληκτικό σπίτι όπου μας υποδέχτηκαν με γλυκάκια και δροσερό νερό για να ακούσουμε την May Roosevelt  να παίζει το Theremin, ένα όργανο που πρώτη φορά είδα. Ήταν πολύ ξεχωριστό το άκουσμα του και ταίριαζε απόλυτα στο περιβάλλον του κήπου του σπιτιού όπου οι ιδιοκτήτες και οι οργανωτές είχαν στήσει με πολύ μεράκι και φροντίδα το σκηνικό. Μου άρεσε πολύ που όλες οι εκδηλώσεις έπαιρναν μέρος σε σπίτια του χωριού ή σε σταύλους ή στην πλατεία, νιώθοντας ότι μας προσφέρουν μια όμορφη φιλοξενία.
Και όπως δήλωσε ο Παναγιώτης “του χρόνου μαμά θα μείνουμε όλες τις ημέρες”

∼∼∼∼∼∼∼

Γράφει η Στέλλα Τενεκετζή

 

Φτάσαμε. Σκηνή, τσάντες και διάφορα πτυσσόμενα έξω από το αμάξι. Εισπνοή και κουβάλημα μέχρι τις σκοτεινές θέσεις τους, στην αποθήκη. Ο ήλιος έκαιγε όλη τη μέρα, ευτυχώς, θα έχει νερό ο ηλιακός. Όταν ήρθε η σειρά μου, όλοι ήταν πια στα κρεβάτια τους. Άνοιξα τη βρύση κι ούτε κατάλαβα πότε ακριβώς άλλαξε η μυρωδιά μέσα στο μπάνιο. Πεύκο, έλατο και υψόμετρο με περιτριγύρισε. Και είδα το δέρμα μου να λαμπιρίζει κάτω από τις ηλιαχτίδες, το κορμί μου να εξαϋλώνεται πάνω στον ζεστό βράχο. Μα, ήθελα να κάτσω κι άλλο κάτω από τον καταρράκτη, να μη βγω ποτέ έξω από το νερό. «Καταρράκτης» ψιθύρισα και κοίταξα τη ντουζιέρα. Άρπαξα την πετσέτα μου και βγήκα, ξάπλωσα στο κρεβάτι. Η Βωβούσα έγινε παρελθόν, σκέφτηκα πριν με πάρει ο βαθύς ύπνος αλλά, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, με έναν τελείως κινηματογραφικό τρόπο, άρχισαν να γκρεμίζονται οι τοίχοι του σπιτιού. Οι πολυκατοικίες γύρω μου έγιναν δέντρα, σχεδία στο ποτάμι το κρεβάτι μου. Ο ουρανίσκος, θυμήθηκε το ψημένο ψωμί του Κίμωνα στη βραδινή φωτιά και, μαζί με τα καλέσματα των πουλιών, o αέρας που ανακάτευε τις φυλλωσιές έφτασε αναλλοίωτος στ’ αυτιά μου. Γίνεται η Βωβούσα παρελθόν; Γέλασε ο Δημήτρης, άναψε τσιγάρο δίπλα του ο Βασίλης, τα παιδιά εξαφανίστηκαν, παίζαν κρυφτό στο δάσος και η Ιωάννα με τις φίλες της –αλήθεια, πόσο έμοιαζαν με ολόφρεσκα κορίτσια στο ποτάμι- τίναξαν τα μαλλιά τους. Τι αστείες που είναι η διαχωριστικές γραμμές μέσα στον χρόνο, σκέφτηκα και άφησα για πάντα τη μνήμη ελεύθερη, να πηγαίνει και να έρχεται όποτε θέλει.

Κουβέντες

Αφήστε ένα μήνυμα, μοιραστείτε τις εμπειρίες σας.