Ανταπόκριση: Ταξίδι στη Νορβηγία | Από τη Μαριέττα Κόντου

norvigia11

Γράφει η Μαριέττα Κόντου

Ταξίδι στη Νορβηγία, κατακαλόκαιρο, μεγάλο ρίσκο. Ό,τι έχουμε στο μυαλό μας για καλοκαιρινές διακοπές, βουτιές από ψηλά, αντηλιακά, ξαπλώστρες, μάσκες και βατραχοπέδιλα, καρπούζια παγωμένα στις βεράντες και παγωτά που δεν χορταίνεις στις ατελείωτες περπατούρες στα σοκάκια των νησιών, δεν υπάρχουν.

Υπάρχει όμως ησυχία, γαλήνη, μια τάξη που δεν είχα ξαναζήσει, υπάρχει ψυχραιμία και εικόνες βγαλμένες από παιδικό παραμύθι με δράκους, μάγισσες και ξωτικά…

Στην Αθήνα καύσωνας και εμείς φτάναμε σ’ ένα Όσλο πεντακάθαρο, νοικοκυρεμένο και συννεφιασμένο. Από την ταράτσα του μουσείου του σκι στο Kongeveien όλη η πρωτεύουσα της Νορβηγίας ξαπλωμένη και η δροσιά σαν το δικό μας Δεκέμβρη. Μόνο που για τους Νορβηγούς είναι αυτό το καλοκαίρι τους, φοράνε τα σορτσάκια τους, άντε και καμιά ζακέτα και απολαμβάνουν το φως της ημέρας που τους κάνει το χατίρι να κρατά μέχρι τις 11 το βράδυ.

norvigia norvigia2

Το Όσλο το αποχαιρετήσαμε για να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας με αυτοκινούμενο από το γραφικό Raelingen. Χιλιόμετρα ατελείωτα, λίμνες, νερά και φιόρδ να χορταίνει το μάτι σου. Δρόμοι στενοί και τα τούνελ πιο πολλά από τις ανοιχτοσιές. Πρώτος προορισμός το Μπέργκεν, ανατολικά και κατά μήκος της γραμμής των φιόρδ που νομίζεις πως δεν τελειώνουν ποτέ και ίσως και να είναι έτσι τελικά. Τα 500 χιλιόμετρα μέχρι το Μπέργκεν τα φανταστήκαμε εύκολα, αλλά δεν ήταν. Μας πήρε 2 μέρες για να φτάσουμε σε μια πόλη που θα την έκανα δική μου!

Συννεφιασμένη αλλά της ταιριάζει, ψαρόπολη που περιμένεις να πεταχτούν από παντού ψαράδες παραδοσιακοί, ψηλοί, με τα δίχτυα, τα καλάμια και τις κίτρινες νιτσεράδες τους (όπως ένα παιδικό βιβλίο που είχα μικρή στη βιβλιοθήκη μου, για τον Κνούτ, τον μικρό ψαρά!), πάγκοι με αραδιασμένους και στοιχισμένους τους αστακούς, τα καβούρια, τα χτένια, τα οστρακοειδή σε μεγέθη και σχήματα που μόνο στη «Νέμο» έχω δει και ψάρια μεγάλα, φρέσκα και λαχταριστά που πιο πολύ σκέφτεσαι να τα βάλεις σε ενυδρείο, παρά να τα φας…! Μα πιο πολύ, την καρδιά σου την κλέβουν τα σπίτια, ψηλά, κοντά, ξύλινα, ορθογώνια, πολύχρωμα, σαν κυβάκια LEGO, παλιά, καινούργια, όλα όμορφα, ντυμένα με κισσό, με μικρά τετράγωνα παράθυρα, όλα κομμάτια μιας πόλης βγαλμένης από παραμύθι που νομίζεις ότι μπορείς να τρέξεις, να παίξεις, να κρυφτείς, σαν σε κινηματογραφικό σκηνικό μιας παιχνιδόπολης. Ακόμη και η ομίχλη της που καταπίνει άλλοτε τη μισή πόλη κι άλλοτε ολόκληρη σαν ζάχαρη άχνη μοιάζει και αφήνεις να σε παρασύρει στους δρόμους του Μπέργκεν με της ανηφόρες και της κατηφόρες, τους υπέροχους καθεδρικούς ναούς, τα ατέλειωτα πλακόστρωτα και τα νερά της που την αγκαλιάζουν ολόκληρη και την απομονώνουν προστατευτικά.

norvigia6

norvigia7

norvigia12

norvigia10

norvigia13

Η Νορβηγία σου κάνει δώρα, σα μικρά κουτάκια που κρύβονται δώρα και εκεί που νομίζει πως το τοπίο δεν αλλάζει, εκεί είναι που κάνεις λάθος. Το Sandane είναι αυτό που μου χάρισε τις πιο όμορφες αναμνήσεις από τις ελάχιστες ηλιόλουστες μέρες που πετύχαμε. Μικρό, λατρεμένο, ξαπλωμένο σε μια ήρεμη λιμνοθάλασσα, ανεξάρτητο, μια Νορβηγία σε μικρογραφία, με τις χιονισμένες κορυφογραμμές, να διαγράφονται στο βάθος σαν προφιτερόλ με σαντιγύ. Σύννεφα, κέφι να έχεις να φτιάχνεις ιστορίες από τα χρώματα και τα σχήματα και τραμπολίνα σε κάθε αυλή και σε κάθε κήπο, σαν μια σιωπηλή συμφωνία των κατοίκων, να μην ξεχνιούνται πως το παιχνίδι είναι πάνω απ’ όλα…

norvigia4 norvigia5

 

norvigia14

 

norvigia15

Κι έπειτα Geiranger, ψυχρό, αυστηρό, επιβλητικό, φαρδύ, πλατύ, αγέρωχο και ατέλειωτο. Φοβάσαι πως θα σε καταπιεί και έπειτα, όταν πια φτάνεις στο ψηλότερο σημείο του και βλέπεις το «μπάσιμο» το φιόρδ μέσα στη γη και συ το χαζεύεις από ψηλά, σαν σε πελώριο μπαλκόνι, νιώθεις τυχερός, πολύ τυχερός που τα κατάφερες και έφτασες μέχρι εδώ και είδες κάτι που θα σου μείνει για πάντα αξέχαστο, πέρα από αυτά που ήξερες ή που είχες φανταστεί, σαν να μεγάλωσε το παράθυρο του μυαλού σου, για να χωρά κι άλλες εικόνες, πιο πολλές και πιο μεγάλες…

Φτάσαμε μέχρι το Alesund, σκανδιναβική Βενετία, χτισμένη σε στυλ αρτ νουβό (από τις ελάχιστες στον κόσμο), πολύχρωμες παιχνιδιάρικες προσόψεις κτιρίων, πύργοι, πυργίσκοι, πυργάκια, και στο μέσο να δεσπόζει η μαρμάρινη εκκλησία του Giskeνα επιβεβαιώνει ότι αν θέλεις να γράψεις παιδικό παραμύθι, η Νορβηγία θα σου χαρίσει έμπνευση γενναιόδωρα. Το Alesund το είδαμε κι από ψηλά, σε όλο του το μεγαλείο, λιμάνι στολισμένο, ζωγραφιστό, σχεδόν ψεύτικο στο μάτι. Στο Alesund βάλαμε άνω τελεία, πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο Όσλο, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα ξαναπάμε και την επόμενη φορά θα φτάσουμε πιο ψηλά και πιο μακριά, μέχρι τα νησιά Λοφότεν, στο Νόρτλαντ, εκεί που ο ήλιος δεν ανατέλλει και δεν δύει ποτέ και που κουβαλά στην πλάτη του 400 χρόνια ιστορίας. Αλλά αυτό την επόμενη φορά…

Λίγα λόγια για τη Μαριέττα Κόντου

marietta

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72στην Αθήνα  και ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας, με εξειδίκευση στην κλινική ύπνωση και βιοθυμική ψυχοθεραπεία και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Απο τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορούν Ο φίλος μου ο Γκρεγκουάρ , Τα μαγικά χέρια του Τσαγκαράκου,το οποίο και τιμήθηκε με το βραβείο «Πηνελόπης Μαξίμου» 2016 (αφήγηση βραχείας φόρμας για παιδιά)από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου(ΙΒΒΥ) και το Φτου Ξελύπη, βιβλίο το οποίο μεταφράστηκα και στα αραβικά. Κυκλοφορεί επίσης το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι;Από τις εκδόσεις Μίνωας  ενώ το παραδοσιακό παραμύθι της Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημο μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Κουβέντες

Αφήστε ένα μήνυμα, μοιραστείτε τις εμπειρίες σας.